Lopen voor Vrouwen(dag)

Vandaag is het Internationale Vrouwendag, een dag die jaarlijks in het teken staat van strijdbaarheid en het gevoel van solidariteit van vrouwen overal ter wereld.

En ookal sta ik op de eerste rij als het gaat om gendergelijkheid —of beter gezegd “gendergelijkwaardigheid” — ik ben geen typische wollige feministe die bij de minste blik of opmerking moord en brand schreeuwt, elke man onder het mom van #MeToo op de brandstapel gooit of stopt om haar oksels te ontharen. Zomaar, uit principe.

Voor jullie mij collectief de death stare geven, laat ik het even uitleggen. Als er iets is waar ik een grondige hekel aan heb, dan is het wel positieve discriminatie. Niet het beste boek, maar het beste boek van een vrouwelijke auteur. Niet de beste sporter, maar de sportman/sportvrouw van het jaar. Niet de beste vrouw voor de job, maar quota. Niet echt mijn ding. Kan het mij het schelen of iemand man of vrouw is, als het maar goed is.

Los daarvan, er is wel iets van aan. Zoals afgelopen maandag. Zonnetje, blauwe lucht, 11-12°C,… Heerlijk loopweer en na enkele maanden vooral, heerlijk “blote benen-loopweer”. En elke loper zal kunnen beamen dat die korte broek een welkome opluchting is na enkele maanden ingepakt als een eskimo. Maar er waren duidelijk enkele mannelijke soortgenoten niet helemaal klaar voor dat plotse bloot —staren, fluiten, toeteren, nog eens staren, wuiven, lachen en naroepen. Ik wil niet elke man over dezelfde kam scheren, maar “WTF are you thinking?

Gelukkig kan ik dit soort dingen perfect naast me neer leggen, maar niet alle vrouwen hebben het zo makkelijk met beoordeeld te worden als een stuk loslopend vlees. Mannen denken dat ze te pas en te onpas schunnige taal mogen gebruiken en als je niets terug zegt, krijg je er nog paar scheldwoorden bovenop. Zo erg is het toch allemaal niet, denk je dan. Maar eigenlijk is het dat wel. Of je nu loopt in een tiendelig pak of in je blootje, zo’n gedrag kan gewoon niet. En ja, soms betrap ik mezelf erop dat ik een blokje rond loop.

Lastige mannen vermijden is een sport op zich geworden en dat lijkt me niet echt de bedoeling. Ik zet op 8 maart dus maar wat graag die roze pussymuts op mijn hoofd. Niet omdat ik boos ben of me onderdrukt voel, maar wel omdat er voor vrouwen nog heel wat beter kan en ik jaarlijks met veel plezier die lat wat hoger help tillen.

Werden jullie al eens lastiggevallen tijdens het lopen?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *